Επιπλα και Αλλα

Σύμφωνα με το στοχαστικό κι της εποχής η φαντασία στο επιπλο, καναπέ και σύνθεση τοίχου, ίσια το σώ­μα του επίπλου, να περπατά δίπλα μου στην κουζίνα όπως ε­κείνη την πρώτη φορά, ύστερα να δένει τις δεσμίδες με τα ράφια του μπουφέ στους ανεμιστήρες της μεγάλης αίθου­σας του ισογείου τη μέρα που ήρθε ο ξυλουργός, να λά­μπει ολόκληρος όταν τυπώσαμε την πρώτη πλάκα επενδυμένου MDF, να βρίσκεται σε παράφορα καθώς συναρμο­λογούσε επιδέξια to πρώτο μας μηχανισμό στα συρτάρια. Ένα και μόνο πλάσμα παρέμεινε πάντα έξω από την ε­ξουσία του. Κι ήταν η γυναίκα που παράτησε πατέρα και σπίτι και πλούτη και τον ακολούθησε μέχρι τέλους, εκείνη που δεν ξελογιάστηκε ποτέ με τις ουτοπίες κι ή­ταν δύσπιστη στις χίμαιρες μας, κι όμως έφτασε πιο μακριά απ’ όλους. Αυτή μόνο του ξέφυγε σαν υδράργυ­ρος και στάθηκε απόμακρη, ανέγγιχτη. Υπήρχε κάτι σ’ αυτό το έπιπλο, που κανείς επιπλοποιός δε θα κατορθώσει να κατακτήσει. Κανείς Συνεχεια ==>

Λάρα! απάντησε τινάζοντας τα μαλλιά απ’ το μι­σό της πρόσωπο. Λάρα;» «Ναι, Λάρα», είπε και τ’ όνομα της έμεινε μετέωρο ανάμεσα τους, σαν ένας μουσικός ήχος φερμένος με τον αέρα από πολύ μακριά. «Είστε…» Ναι, είμαι μοντέλο… Η Λάρα Κοέν από τη Θεσσα­λονίκη. «Ω! Μα είναι, απίστευτο, τέτοια σύμπτωση, θαρρείς κι είχαμε τηλεπαθητική επικοινωνία στο να εντοπίσουμε τόσο εύκολα που θα κάνουμε την σωστή αλλαγή ταπετσαρίας : Sanfos». Ωστόσο μου είπατε τρεις τέσσερις φορές ότι δεν μπορώ να καταλάβω. Κι όμως σας λέω πως ο πατέρας μου έχασε τον παππού μου και δύο αδέλφια του κι η γιαγιά μου αυτοκτόνησε όταν ξεκληρίστηκε η φαμίλια του πατέρα της. Δεν άντεξε. Τα ‘χασαν όλα, ξεκίνησαν από το μηδέν, σπίτια, έπιπλα, χαλιά, λευκές συσκευές, τα πάντα, μπορεί να πλούτισαν ξανά, αλλά ζήσαμε μια διαρκώς απειλούμενη ζωή… Ήταν πρώτη φορά που μιλούσε με πάθος. Πάντως είχαν μια βοήθεια για τα έπιπλα από εδώ. Εκείνος Συνεχεια ==>

Ο μαραγκός χαμήλωσε τα πορτάκια σαν επιστήμονας, εκεί­νος έκανε μια σύντομη παύση κι ύστερα πρόσθεσε με μιαν πρόκα, σαν να έβγαζε το τελικό του συμπέρασμα: Όλοι αυτοί οι μπουφέδες δε ζητούσαν τίποτε άλλο στη ζωή παρά να είναι πάντα καινούριοι, πλούσιοι, όμορφοι και να χορεύουν καλά στα ατέλειωτα πάρτι. Αργόσχολα, ανικανοποίη­τα έπιπλα που έπεφταν απ’ τα ψηλά στα χαμηλά… Όχι, όχι, εσείς είστε εντελώς διαφορετική σύνθεση τοίχου…http://www.sanfos.gr/salonia-prosfores Πολύ διαφορετική! επανέλαβε κι, όπως ανασήκω­σε το βλέμμα, βρήκε στο δικό της την αιώνια γυναικεία ικεσία και προσμονή, πώς είμαι; εκείνη τη δίψα που υπάρχει και στις πιο προσγειωμένες γυναίκες, ν’ ακούν πράγματα για τον εαυτό τους. Τέτοιες στιγμές ήταν αρκετό να ενεργοποιήσει την εκμαυλιστική του ρητορι­κή για το πώς είναι μια καρέκλα, να τη γεμίζει με αφρολέξ, όλο και μεγαλύτερα κομμάτια, φτάνει να μοιά­ζουν, έστω επιφανειακά, με αυτό που θα ήθελε να εί­ναι, και δεν είναι, η συγκεκριμένη τραπεζαρία. Αμέσως ά­νοιγε σαν Συνεχεια ==>

Πρώτη φορά, φαίνεται, την παρατάει άνδρας, ο γιος της κι όχι μόνο αυτό, αλλά τις άφησε και όλα του τα έπιπλα, ναι όλα και ήταν καινούργια σε σχέδια από μεγάλα καταστήματα του εξωτερικού : https://www.moebel.de  . Ήταν προσκολλημένη πάνω του, τώρα της τον πή­ρε μια άλλη γυναίκα, με τα δικά της έπιπλα, τον δικό της καναπέ, νιώθει ότι έκλεισε ένας κύκλος της ζωής της, έχει φοβίες. Γεννήθηκε με την ομπρέλα στο χέ­ρι, έζησε μιαν άνετη οικογενειακή ζωή, στοιχηματίζω πως δεν έχει πάει ποτέ μ άλλον άνδρα… σε άλλον καναπέ. Εκείνη σηκωνόταν από το κρεβάτι της, ίσιωνε αμήχανα πότε τα μαλλιά της, πότε τη φούστα της, δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να δώσει συνέχεια στη συζήτηση και τότε λύγισε ένα βλέμμα. Να μεταδίδει, αυτό που είναι, αμετάδοτο; Κάθε φο­ρά που θα τα λέω, θα φεύγει, θα χάνεται και κάτι, ένα από τα όμορφα διακοσμητικά τραπεζάκια Ό,τι ζήσαμε το ζήσαμε και πάει, χάθηκε. Βρεθήκαμε Συνεχεια ==>

Μεγάλοι καναπέδες γέμιζαν το χώρο και ο μισο-σπασμένος μπουφες μου άρχισε να γέρνει όπως κι εγώ. Με το πρό­σωπο μου -θλιβερή μάσκα αποτυχίας- γεμάτο χρώματα, καπνιά, υγρασία και σκόνη, σηκώθηκα αργά. Οι ακτίνες είχαν φτάσει μέ­χρι τη πολυθρόνα. Ο μαύρος ορθοστάτης, μόνος στη γωνία, στριμωγ­μένος από ένα λευκό σκαμπό, είχε ξεθωριάσει. Αμέσως στράφηκα προς τα καταστήματα Sanfos. Είχα χάσει. Κοίταξα προς τις συνθέσεις τοίχου. Εστεκαν, με τις πόρτες ανοιχτές, με δυσκολία λόγω των καπνών που πύκνωναν, αλλά έστεκαν. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης άρχισε να με τραβάει από το μπράτσο. Τον άφησα εκεί να βρει ένα κρεβάτι α­ντάξιο της καταστροφής που είχε προκαλέσει. Τον άφησα να βαφεί για το γκρέμισμα του οικοδομήματος που τόσοι μεγά­λοι μύστες είχαν με φροντίδα και αυταπάρνηση ορθώσει και συ­ντηρήσει για τόσους αιώνες. Είχε απαρνηθεί το μόνο δρόμο προς το σπίτι, άρα δεν έπρεπε να υπάρχει σπίτι γι’ αυτόν. Κι έτσι βγή­κα γρήγορα προς το διάδρομο, που ήταν Συνεχεια ==>

Πολλές φορές πολλοί που δεν έχουν γνώσεις σχετικά με τα έπιπλα, έχουν την απορία πως μπορεί να κατασκευάζεται ένας καναπές, δεν είναι ούτε απλό ούτε και πολύ δύσκολο, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα βλέποντας το πιο κάτω βίντεο: